Windykacja długów

Biuro Obrotu Wierzytelnościami "EXPERT"

Windykacja długów

Pierwszy w Polsce tego typu generator wezwań do zapłaty. To w pełni bezpieczne, skuteczne oraz profesjonalne i szybkie narzędzie go generowania wezwań do zapłaty on-line. [ zobacz ]

W związku z rozwojem informuję, że Biuro Obrotu Wierzytelnościami "Expert", jako jedna z nielicznych tego typu firm, kredytuje koszty związane z sądowym oraz egzekucyjnym dochodzeniem roszczeń. Oznacza to, że BOW "Expert" opłaci za swoich klientów w/w koszty. [ więcej ]
BOW Expert oferuje także usługi dotyczące windykacji międzynarodowej w takich krajach jak:
Czechy i Słowacja
Niemcy
Europa Zachodnia
kraje skandynawskie

windykacja długów w teorii i praktyce czyli Poradnik windykacyjny

Zapraszamy na naszą stronę link do strony.

Dochodzenie roszczeń w krajach Unii Europejskiej

Wraz z wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej coraz więcej polskich przedsiębiorców zaczęło współpracować z kontrahentami zza granicy.
Niestety występują lub też będą występować przypadki, że firma z którą współpracuje polski przedsiębiorca również zacznie zalegać ze swoimi zobowiązaniami. W sprawach cywilnych i handlowych polskie firmy również mogą skutecznie dochodzić swoich roszczeń w krajach członkowskich. Wszystko to dlatego, że wzajemne zaufanie do wymiaru sprawiedliwości w ramach Wspólnoty pozwala na automatyczne uznawanie orzeczeń wydanych w Państwie Członkowskim, bez potrzeby stosowania jakiejkolwiek dodatkowej procedury (za wyjątkiem przypadków spornych).
Właściwość sądów
Należy pamiętać, że zawierając umowę o współpracy, strony mogą same określić który z sądów będzie właściwy do rozpoznania ewentualnych sporów. Jeśli właściwość nie zostanie przez strony określona to generalną zasadą jest, że pozywać można przed sąd państwa gdzie znajduje się siedziba pozwanego. Jest to generalna zasada od której są pewne wyjątki.
Osoba /przedsiębiorca/, która ma miejsce zamieszkania na terytorium jednego z Państw Członkowskich, może być pozwana w innym Państwie Członkowskim gdy:
1/przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy
- przed sąd miejsca, gdzie zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane. Miejscem wykonania w tym wypadku jest:
-w przypadku sprzedaży towarów, miejsce w Państwie Członkowskim gdzie na mocy umowy towary zostały dostarczone, lub gdzie powinny były zostać dostarczone
-w przypadku świadczenia usług, miejsce w Państwie Członkowskim gdzie na mocy umowy usługi były świadczone, lub gdzie powinny były być świadczone
Oznacza to, że w przypadku dochodzenia zapłaty za dostarczony towar, polski przedsiębiorca powinien skierować sprawę do sądu właściwego dla siedziby odbiorcy, ale w zamian gdy sam zalega z płatnościami za dostarczony towar powinien on być pozwany przed sąd w Polsce.
2/ w sprawach alimentacyjnych - przed sąd miejsca, gdzie uprawniony do alimentów ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu
3/ w sprawach dotyczących sporów wynikających z działalności filii, agencji lub innego oddziału - przed sąd miejsca, gdzie znajduje się filia, agencja lub inny oddział
4/ w odniesieniu do powództw wynikających z umowy zawartej przez osobę, konsumenta, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby może on wytoczyć powództwo przeciwko swemu kontrahentowi albo przed sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ten kontrahent ma miejsce zamieszkania, albo przed sądy miejsca, gdzie konsument ma miejsce zamieszkania
5/ pracownik może pozwać swojego pracodawcę przed sądy miejsca, gdzie ma miejsce zamieszkania
6/ pracodawca może wszcząć postępowanie przeciwko pracownikowi jedynie w sądach Państwa Członkowskiego, w którym pracownik ma miejsce zamieszkania.
Istnieje jednak tzw. jurysdykcja wyłączna polegająca na tym, że jedynym sądem właściwym do rozpoznania sprawy nie jest sąd właściwy do dla siedziby lub miejsca zamieszkania stron tylko inny określony poniżej.
1/ w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości - sądy Państwa Członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona
2/ w sprawach, których przedmiotem jest ważność, nieważność lub rozwiązanie spółki lub osoby prawnej albo decyzji ich organów - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium spółka lub osoba prawna ma swoją siedzibę
3/ w sprawach, których przedmiotem jest ważność wpisów do rejestrów publicznych - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium rejestry są prowadzone
4/ w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych i modeli, jak również podobnych praw wymagających zgłoszenia lub zarejestrowania - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wystąpiono ze zgłoszeniem lub o rejestrację albo nastąpiło zgłoszenie lub rejestracja, albo na podstawie umowy międzynarodowej uznaje się, że zgłoszenie lub rejestracja nastąpiły
5/ w postępowaniach, których przedmiotem jest zezwolenie na wykonanie orzeczeń - sądy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wykonanie powinno nastąpić lub nastąpiło.
Może się zdarzyć , że rozpoznanie danego powództwa bedzie należeć do kilku sądów. W takim wypadku każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej jurysdykcji /właściwości/ na rzecz sądu, przed którym najpierw wytoczono powództwo.
Uznawanie orzeczeń
Każde orzeczenie wydane przez sąd krajów UE niezależnie od tego jak jest nazwane /orzeczenie, wyrok, nakaz zapłaty, postanowienie, itp/ w przypadku uzyskania pozytywnego orzeczenia, bez żadnego dodatkowego postępowania, jest uznawane w innych państwach członkowskich. Wyjątkami od tej zasady są m.in:
-jeżeli uznanie byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z porządkiem publicznym państwa, w którym wystąpiono o uznanie
-jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że pozwany nie wszczął postępowania kwestionującego orzeczenie kiedy mógł to uczynić
-jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w państwie, w którym wystąpiono o uznanie.
Należy pamiętać że sądowi uznającemu dane orzeczenie nie wolno w żadnym wypadku dokonywać kontroli merytorycznej, ani czy dany sąd był właściwy do wydania orzeczenia. Jednak sąd w którym wnosi się o uznanie orzeczenia może zawiesić postępowanie, gdy od orzeczenia został wniesiony zwyczajny środek zaskarżenia.
Na marginesie warto dodać, że w przypadku gdy orzeczenie zostało wydane przez sąd kraju nie będącego członkiem UE, to może ono zostać uznane w Polsce tylko wtedy gdy tamtejsze sądy również wykonują nasze orzeczenia, jest to tzw. zasada wzajemności.
Przed wszczęciem egzekucji orzeczenia w innym kraju należy dokonać stwierdzenia jego wykonalności.
Wykonywanie orzeczeń
Orzeczenie wydane w jednym z krajów Unii Europejskiej będą wykonywane, czyli np. będzie można skierować wniosek o wszczęcie egzekucji w innym kraju jeśli wykonalność zostanie stwierdzona na wniosek wierzyciela. Wniosek należy złożyć do sądu właściwego ze wzgledu na miejsce zamieszkania dłużnika lub miejsce gdzie ma być prowadzona egzekucja. Rozpatrywaniem tych wniosków zajmuje się kilkanaście sądów w krajach członkowskich które określone są w załączniku II Rozporządzenia rady (WE) No 44/2001 / w Polsce wskazano na właściwość sądów okręgowych, które są w pierwszej instancji właściwe do rozpoznawania wniosków o zezwolenie na wykonanie orzeczeń sądów zagranicznych/. Do wniosku o wykonalność orzeczenia należy dołączyć:
- odpisu orzeczenia spełniającego warunki wymagane do uznania go za posiadający moc dowodową
-zaświadczenie, które jest wydawane na wniosek wierzyciela przez sąd który wydał orzeczenie
Sąd może zażądać tłumaczenia w/w dokumentów, dlatego warto zrobić to od razu.
Po sprawdzeniu dostarczonych dokumentów ogłasza się, że wydane w innym kraju orzeczenie podlega natachmiastowej wykonalności o czym zostaje zawiadomiony wierzyciel oraz dłużnik. Dłużnik również otrzymuje orzeczenie/wyrok/sądu jeśli nie otrzymał go wcześniej. Od decyzji o stwierdzeniu wykonalności każda ze stron może złożyć apelację, które może być wniesiona do sądów określonych w załączniku III Rozporządzenia rady (WE) No 44/2001/w Polsce wskazano na właściwość sądów apelacyjnych, które są właściwe do rozpoznawania zażaleń dotyczących orzeczeń sądów okręgowych/. Apelacja przeciwko stwierdzeniu wykonalności powinna zostać złożona w terminie jednego miesiąca od jego doręczenia. Jeżeli strona przeciwko której występuje się o wykonanie zamieszkuje w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym wydano stwierdzenie wykonalności, termin wniesienia apelacji wynosi dwa miesiące i rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia. Należy pamiętać, że sądy apelacyjne nie mają prawa oceniania meritum, a tylko mogą wydawać decyzje odnośnie odmowy stwierdzenia wykonalności tylko wypadkach jak przy uznawaniu orzeczeń /o tym wyżej/.
Składając wniosek o wykonanie orzeczenia należy również pamiętać o podaniu adresu do doręczeń a gdy prawo danego kraju nie przewiduje podawania tego adresu, wskazanie pełnomocnika do doręczeń.
Powyżej zostały określone podstawowe zasady dochodzenia roszczeń w przypadku gdy dłużnik prowadzi firmę lub ma siedzibę za granicą.
Należy pamiętać, że w przypadku niektórych państw członkowskich procedura sądowego dochodzenia roszczeń może się trochę różnić. Dotyczy to zwłaszcza Danii oraz Luksemburga.
Nowe możliwości uzyskania Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego
Od 21.10.2005 roku wchodzą w życie przepisy dotyczące wprowadzania w krajach Unii Europejskiej europejskiego tytuł egzekucyjnego /ETE/. Przepisy te będą miały zastosowanie we wszystkich krajach Unii za wyjątkiem Danii. W myśl rozporządzenia po spełnieniu wymogów formalnych, orzeczenia, ugody, wyroki wydane w sprawach cywilnych i gospodarczych, które zostaną zaopatrzone w ETE będą uznawane w innych państwach członkowskich.
Przepisy te wydatnie umożliwiają szybsze uzyskanie tytułu egzekucyjnego, niż to było do chwili obecnej, poprzez pominięcie drogi kontroli stwierdzania wykonalności orzeczenia. oznacza to, że np. sądy będą nadawały klauzulę wykonalności od razu jak w przypadku orzeczeń wydanych przez sąd polski. Oczywiście dotyczy to roszczeń bezspornych. Jeśli roszczenia są sporne nadal będą stosowane przepisy omówione wyżej.
Przesłankami wymagalnymi do zaopatrzenia orzeczenia sądu w ETE jest:
-prawidłowo doręczone wszelkie dokumenty dłużnikowi
-bezsporność roszczenia /brak złożenia zarzutów, sprzeciwu apelacji, itp./
-roszczenie musi być wymagalne
-w przypadku ugody-jej potwierdzenie przez sąd
W Polsce po wydaniu orzeczenia, ewentualnie ugody sądowej lub innego dokumentu które w myśl przepisów uprawnia wierzyciela do wszczynania postępowania egzekucyjnego /np. zgodę dłużnika na poddanie się egzekucji w akcie notarialnym/ wierzyciel może wystąpić do sądu /właściwym będzie sąd wydający orzeczenie, przed którym została zawarta ugoda lub w którego okręgu sporządzono dany akt/ o wydanie zaświadczenia że w/w dokumenty stanowią europejski tytuł egzekucyjny.
Polskie sądy wystawiające ETE będą z urzędu powiadamiać dłużnika o wydaniu takiego zaświadczenia.
W przypadku szczegółowego zainteresowania się powyższą problematyką, zapraszam do zapoznania się z dokumentacją, która jest m.in. na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości.

Literatura:
Rozporządzenie Rady (WE) No 44/2001 z 22 grudnia 2000 r o jurysdykcji oraz o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
Rozporządzenie nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r
Konwencja o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
Europejskie postępowanie w sprawach drobnych roszczeń
W 2008 r. Sejm uchwalił nowelizację k.p.c, która weszła w życie w lipcu 2009 roku, mającą na celu ujęcie w polskim systemie cywilnego prawa procesowego, nowego postępowania odrębnego, dotyczącego dochodzenia roszczeń opatrzonych przymiotem drobnych, gdzie wartość przedmiotu sporu, z wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i nakładów, nie przekraczała kwoty 2000 euro. Do czasu nowelizacji k.p.c. postępowanie w sprawach drobnych było uregulowane w rozporządzeniu nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego, a właśnie nowelizacja wprost dostosowała polskie prawo do prawa wspólnotowego.
Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń jest w pełni alternatywne pod względem innych dróg sądowego dochodzenia roszczeń przewidzianych przez prawo krajowe i wspólnotowe.
Regulacja nie dotyczy:
spraw podatkowych, celnych lub administracyjnych;
spraw dotyczących odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (acta iure imperii);
spraw stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz przedstawicielstwa ustawowego osób fizycznych;
spraw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich,
spraw testamentów i dziedziczenia oraz obowiązków alimentacyjnych;
postępowań upadłościowych, postępowań związanych z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań układowych oraz innych analogicznych postępowań;
ubezpieczeń społecznych;
sądownictwa polubownego;
prawa pracy;
najmu lub dzierżawy nieruchomości, z wyłączeniem powództw dotyczących roszczeń pieniężnych;
naruszenia prywatności i dóbr osobistych, w tym zniesławienia.
Zakres spraw podlegających rozpoznaniu w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, odmiennie niż w europejskim postępowaniu nakazowym, nie został ograniczony tylko do roszczeń pieniężnych. Zgodnie z pouczeniem zawartym w formularzu pozwu w przypadku jeśli roszczenie jest innego rodzaju niż pieniężne (np. o wydanie rzeczy) należy podać szacunkową wartość roszczenia oraz ewentualnie zgłosić dodatkowe roszczenia w celu uzyskania odszkodowania, gdy nie można zaspokoić pierwotnego roszczenia.
Podobnie jak w europejskim postępowaniu nakazowym sprawa musi mieć charakter transgraniczny, czyli taki w której przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim UE innym niż Państwo Członkowskie siedziby sądu rozpatrującego sprawę, przy czym miejsce zamieszkania ustala się zgodnie z art. 59 i 60 rozporządzenia 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, a odpowiednim momentem dla rozstrzygnięcia, czy sprawa ma charakter transgraniczny, jest data wpłynięcia pozwu do właściwego sądu. Regulacja nie wymaga, aby obie strony miały miejsca zamieszkania w Państwach Członkowskich. Jedna ze stron może mieć miejsce zamieszkania poza Unią Europejską. Z punktu widzenia oceny transgraniczności sprawy obojętne jest więc miejsce zamieszkania strony, pod warunkiem, że druga strona ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim UE innym niż Państwo Członkowskie siedziby sądu rozpoznającego sprawę. Nie ma również przeszkód, aby obie strony miały miejsce zamieszkania w tym samym Państwie Członkowskim UE, jeśli tylko siedziba sądu jest inna niż miejsce zamieszkania stron.
W Polsce europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych. Powód chcąc wszcząć europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, powinien wnieść do sądu wypełniony - w języku stosowanym w tym sądzie, formularz pozwu zawarty w załączniku do rozporządzenia. Wniesienie pozwu do sądu polskiego wiązać będzie się z konieczność uiszczenia stałej opłaty od pozwu w wysokości 100 zł.
Orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń jest uznawane i wykonywane w innym Państwie Członkowskim UE bez potrzeby stwierdzania wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się co do jego uznania. Niemniej nie ma pełnego automatyzmu pomiędzy wydaniem orzeczenia zasądzającego roszczenia a jego wykonalnością w innych Państwach Członkowskich UE.
Więcej na ten temat na stronie www.poradnikwindykacyjny.com.pl

Reklama

Back to Top